O que tal vin!

Cans que morden o seu propio rabo (con perdón). Unha explicación

2009-03-25T18:28:00.004+01:00

Un equipo de veterinarios turcos acaba de descubrir unha sorprendente conexión entre a persecución compulsiva do propio rabo (con perdón) que manifestan algúns cans, con elevados índices de colesterol no sangue, segundo un estudio publicado no número de marzo do Journal of Small Animal Practice.

O descubrimento engádese a un grande número de evidencias que indican, sobre todo en estudios con persoas, que o colesterol alto podería ser un marcador para problemas de comportamento tales como ataques de pánico ou un trastorno obsesivo compulsivo, que nos cans traducuríase nesta tola persecución sen ningún sentido.

Mesmo existen razas mais propensas que outras a padecer esta desorde, caso dos pastores alemáns e bull terriers.

Para a realización deste estudio, os investigadores tomaron mostras de sangue de 30 cans, o 50% mordía o rabo e o outro 50% non.

Os 15 afectados deste comportamento tiñan uns niveis de colesterol bastante máis alto que os outros 15 cans.

Segundo din os investigadores, a razón podería ser que os altos niveis de colesterol afectan ó fluxo de hormonas cerebrais como a serotonina, que está ligada ó estado de ánimo e ó comportamento.

Vía Neatorama

Link

Converxencias: Conto tradicional + Infografía

2009-03-23T17:34:00.003+01:00

Fantástico traballo do artísta gráfico sueco Tomas Nilsson

Vía LinkBomba

Soportes artísticos alternativos: o traballo de Iri5

2009-03-22T18:00:00.007+01:00

Iri5 é unha usuaria de Flickr que envía fotografías do seu traballo artístico, no que experimenta con soportes pouco convencionais. Na foto, un retrato de Bob Dylan feito coa cinta dunha cassette. No seu álbum de Flickr hai mostras de traballos sobre outros soportes como libros ou fotografías.

Vía Neatorama
Iri5 en Flickr

Actualización: Iri5 ten a súa propia web

O que hai que beeeer

2009-03-22T00:16:00.004+01:00

Ben, aquí queda demostrado que calquera cousa vale como soporte de expresión artística. Non teño moito máis que dicir, aínda estou flipando.

Vía Wooster Collective

Fun a por tabaco

2009-03-21T19:15:00.002+01:00

Xa hai uns días que non escribo nada; fun a por tabaco. A ver se renovamos un pouco os contidos.

Frikadas xaponesas

2007-10-06T16:13:00.000+02:00

Outro deses concursos raros que hai na tele do Xapón, os concursantes deben sacar o mantel da mesa sen tirar nada do que hai enriba. A proba vaise complicando con mais elementos sobre a mesa, e os participantes van quedando eliminados... O que mais me chama a atención é o concursante que perdeó final... non quero saber eu como se porá cando gaña.

Por certo, non me explico a conto de que ven ir de tanga e "pajarita", pero bueno, só é unha cousa máis das que non me explico dos xaponeses.

Vía Spluch

Píxeles humanos

2007-10-06T14:19:00.000+02:00

Vai un vídeo. Como se debe animar ó teu equipo combinando os recursos humanos coa tecnoloxía. En Corea son auténticos mestres nesta arte.

Vía No puedo creer que lo hayan inventado

Speak English? Yes, pero pouco.

2007-09-14T20:02:00.000+02:00

Ista vai ser, creo eu, unha das entradas mais raras que poña por aquí.
Resulta que este homiño da foto é un rapaz checo que se dedica ás carreiras de motos. Chámase Matej Kus e hai uns días sufriu un accidente nunha carreira en Australia, no que outro piloto lle pasou por riba da cabeza aplastándolle o casco. Matej quedou inconsciente durante 45 minutos.
Ata aquí todo normal. O raro do caso ven xusto despois, cando despertou, xa que estivo falando co persoal da ambulancia que o levaba ó hospital en perfecto inglés, mesmo con acento británico, cando en realidade o rapaz só está empezando a farfullar as súas primeiras frases na língua de Shakespeare (e de Benny Hill), e segundo os seus amigos ten un nivel moi básico e cústalle moito facerse entender.

O xefe do equipo, Peter Waite, díxolle ó Daily Mail que non daba creto. Non me estraña, eu mesmo non dou.

"Tiña un acento Inglés moi claro. Pasara o que pasara no golpe, debeulle recolocar as cousas na cabeza ", dixo Waite, "Matej non tiña nin idea de quen era nin onde estaba, non sabía sequera que era checo."

Desafortunadamente, segundo se mire, as novas habilidades adquiridas polo piloto non duraron moito, xa que agora mesmo Matej non lembra nada do accidente nin dos dous días seguintes.

En declaracións o Daily Mail, axudado iso si, por un intérprete, manifestou: "É incrible que estivera falando inglés dese xeito, e sen acento estranxeiro! Seguro que teño un montón de inglés no meu subconsciente e aprenderei rápidamente, sen necesidade de que ninguén me aplaste a cabeza."

Se isto é o que dixo, eu creo que aínda non se recuperou de todo.

Vía Spluch - Link - Link - Link.

Poño tres links á nova, para que non digades que non contrasto a información. Por suposto están en inglés, así que se non entendedes, batede coa cabeza na parede, que nunca se sabe.

Baleas explosivas

2007-07-19T21:26:00.000+02:00

Ben, agora un par de documentos gráficos sobre explosións de baleas. Si, xa sei que non é un tema que se trate moito, pero as baleas ás veces explotan.

Primeiro

No seguinte video veredes o que aconteceu en 1970 en Oregón (onde se non) cando as autoridades decidiron a mellor maneira de desfacerse dunha balea varada nunha praia preto de Florence, que debe ser unha vila do devandito estado.

Vía Neatorama

Segundo

Nesta fotografía podemos ver o estado no que quedou unha das rúas de Tainan, en Taiwan, despois da explosión, por cuestións biolóxicas, dunha balea que era transportada para unha necropsia.

Podedes ver a nova aquí

Sirva tamén este post para reflexionar sobre o "american way".

Vía Neatorama

Tipografía

2007-06-24T19:24:00.000+02:00

Deixo aquí un par de vídeos que demostran o poder da tipografía. Sempre é un elemento fundamental en calquera traballo de deseño, pero nestes exemplos é o núcleo do proxecto. Se queredes ver máis, facede clic aquí.

Typography

Pulp Fiction

Arte nasal

2007-06-23T00:12:00.000+02:00

Está claro que cada un manifesta as súas inquietudes artísticas como entende. O que conta é expresarse e sempre acaba un chegando á conclusión de que o talento ten que ver coa capacidade de sorprender con cousas cotiás. Isto debe ser o último en soportes de expresión artística.

Via Spluch

Podo saudar?

2007-05-14T22:00:00.000+02:00

O que lles faltaba ós curritos de Doubleyou... un panel electrónico deses, no que os que visitan a web poden deixar a su mensaxe, para que a lean básicamente os que están currando... bueno e os que miran a oficina a traves da webcam que teñen instalada. Eu só puxen publicidade do meu blog, pero xa lín cousas como "que patético o de vermello" ou "traballade collóns" e é que hai moito becerro. Se queredes deixar a vosa pegada na oficina de Doubleyou facede clic aqui.

O manuscrito Voynich. Un fermoso misterio

2007-04-21T22:14:00.000+02:00

Entérome vía Microsiervos da existencia deste manuscrito indescifrado creado hai máis de 500 anos. Á marxe do misterio que supón que non se saiba o que di nin quen o escribíu, as láminas iluminadas son realmente fermosas. "3e", un usuario de Flickr, ven de poñer á disposición de todo o mundo as máis de 200 páxinas desta estraña obra nun álbum. As fotos son dunha calidade excelente e paga a pena botar unha ollada.

Para os que coma min descoñezan que é o Manuscrito Voynich, na Wikipedia atoparán ampla información.

Vía Microsiervos

Cantarea no metro

2007-04-03T20:46:00.000+02:00

A ver se un día destes vexo algo así no Castromil. O grupo chámase Naturally Seven. A ver se a miña xente se anima a facer unha versión como esta do Rodaballo nalgunha das sardiñadas do verán. Non conto co Insecto palo, que sei que vai ficar agarrado a calquera ameneiro ou eucalipto.

Vía A Welsh View

All about jazz

2007-03-15T21:07:00.000+01:00

Unha boa representación dunha discusión entre Charlie Parker e Dizzy Gillespie.

Vía Neatorama

Pouco "Cello"

2007-02-22T18:22:00.000+01:00

Stringfever é un cuarteto de corda formado por tres irmáns e un curmán da familia Broadbent, dos Broadbent de toda a vida. A min paréceme un experimento como tantos outros, deses que "intentan achegar á música clásica a todo o mundo". Non sei que sorte terán os Broadbent na súa andaina profesional, pero por espectáculo que on sexa.

Vía Neatorama

O paracaidista que volveu nacer. Agora o vídeo

2007-02-14T21:17:00.000+01:00

Só se trata dunha actualización da nova que publiquei o día 24 de decembro do ano pasado. Nela falaba de Michael Holmes, un paracaidista que sorevivíu a unha caida desde 4 Km de altura. Pois ben, a edición dixital do diario británico Daily Mail, publicou en exclusiva mundial o vídeo que gravou o propio Michael mentres caía. Podedes velo aquí

Aorta!

2007-02-07T20:39:00.000+01:00

Agora que chega o San Valentín, día que debido ó meu careto nunca tiven ocasión de celebrar, déixovos esta fabulosa balada; das mellores que escoirtei nunca. Corazón, de Hard n' Phirm. Nada que ver con outra canción do mesmo título, composta e interpretada por José Alfredo Jiménez, o meu ídolo.

Vía Boing-Boing

Pasen e vexan!

2007-02-07T19:31:00.000+01:00

Jaap Best era un holandés que fixo do circo a súa vida. Ademáis de dedicarse profesionalmente ó circo como administrador, tamén reuniu ó longo da súa vida a que debe ser unha das mais grandes colecciós de carteis e fotos de circo do mundo. Parece que en vida no era moi amigo de mostrala, pero agora todos podemos admirar o seu legado nesta web.

Vía All about nothing

A monstro diario

2007-02-06T19:59:00.000+01:00

Stefan G. Bucher é un ilustrador e deseñador gráfico alemán, que desenvolve o seu traballo nos Estados Unidos. Reponsable de moitas cubertas de cd's e do deseño de libros de deseño, vala a redundancia, ten un vlog (ver definicion aquí) no que diariamente debuxa un monstro. Bucher anima ós lectores, ou mais ben televidentes, a escribir a historia de cada monstro. O vlog está dispoñible en Youtube e na súa propia web

Eu póñovos a qui unha mostra para que fagades boca. Ai, que identificado me sinto con estas criaturas... é como ver un álbum de familia.

Vía Wooster Collective

América armada

2007-02-03T12:25:00.000+01:00

... A miña muller e mais eu tamén cremos ferventememte na soberanía do individuo e da unidade familiar. Somos cidadáns con dereitos inalienables, non suxeitos ós que poñer reglas. O noso dereito a posuir armas provén da nosa Carta de Dereitos, e non é un dereito que garantice ningunha autoridade federal ou local. É un dereito recoñecido, que nos deu o noso creador, a cada un duns cidadáns libres deste país. O dereito a posuir armas non ampara soamente a caza ou o tiro ó blanco. Tamén trata da defensa deste país, dos seus estados, da comunidade, da familia e do individuo de calquera que pretenda facerlles dano, xa sexa un enemigo estranxeiro, ou a propia autoridade federal, estatal ou local... ou calquera criminal.

Este ven sendo o ideario básico do tarugo que sae na foto. O proxecto Armed America. Portraits of gun owners in their homes, algo así como América armada. Retratos de xente armada na súa casa, foi unha idea do fotógrafo americano Kyle Cassidy. O proxecto acabará en libro no outono deste ano. Cassidy quería saber como era a xente que posuía armas na casa, entre un 39 e un 50 por cento da poboación americana. Cunha porcentaxe tan elevada de defensores das armas, o normal é que haxa de todo, desde o que a ten para facer tiro ó blanco ata filósofos de porte saudable como o da foto... País!

Vía Neatorama

Artistas dixitais: Cali Rezo

2007-01-28T13:31:00.000+01:00

Cali Rezo é un artista francés que desenvolve o seu traballo enteiramente en Photoshop. Inspírase en fotografías e fai as súas ilustracións partindo desde cero. Nalgunhas das súas obras hai claros guiños a obras de pintores como Klimt. Na súa web hai un amplo catálogo da súa obra. Tamén hai un apartado onde explica o seu proceso de traballo.

Nico

2007-01-12T13:38:00.000+01:00

Nico é o primeiro traballo da corporativa de cine "SonCine", do IES de Porto do Son. Está é unha mostra do que se pode facer no ensino cun pouco de vontade, tanto do profesorado e dos alumnos como da administración. Nesta curtametraxe hai moito do primeiro, pero segundo me contan, bastante pouco do segundo. O resultado impresiona tendo en conta que se trata dun traballo escolar. Esta curtametraxe foi gañadora de dous premios, o Educa Compostela que concede o Concello de Santiago e mais o Premio de Innovación Educativa da Xunta de Galicia. Pensaredes que é unha contradicción que afirme que a Administración non se molla cando a curta recibíu galardóns da Xunta. Non o é. Si, a Administración deu cartos para a realización do proxecto e despois premiouno, pero cando falo de vontade refírome a implicarse e potenciar este tipo de iniciativas e non simplemente a cubrir a papeleta de impartir cursos, que é no que andan. Se a Administración non da o soporte necesario, Nico non pasará de ser a excepción á regla.

Defendendo o territorio

2007-01-02T22:10:00.000+01:00

Hai os que non se deixan impresionar por nada á hora de protexer o seu. Nin gatos, nin tigres, nin farrapos de gaita.

Via Neatorama

Walton Ford. Mestre da acuarela

2006-12-31T14:55:00.000+01:00

Para rematar o ano, outro Artista que me chama a atención. Walton Ford. Aquí deixo un extracto da súa biografía traducido de Art 21.

Walton Ford naceu en 1960 en Larchmont, Nova York. Graduouse na Rhode Island School of Design coa intención de facerse cineasta, pero mais tarde adaptou o seu talento de narrador á súa maneira única de realizar acuarelas de gran tamaño. Mesturando a representación da historia natural coa crítica política, a pintura meticulosa de Ford satiriza a historia do colonialismo e o continuo impacto da escravitude e outras formas de opresión política, na paisaxe social e medioambiental de hoxe en día. Cada pintura é tanto unha lección de fauna e flora como unha mordaz denuncia dos erros cometidos polos industrialistas do século XIX ou, trasladando o seu traballo ó presente, da actual sociedade de consumo americana...

Podedes ver mostras do seu traballo aquí, aquí e aquí.

Usando as novas tecnoloxías.

2006-12-31T14:17:00.000+01:00

Estás no momento xusto, no lugar axeitado e, que fas?. Pois gravalo en video co móbil e compartilo con todos, non vai diso o lerio da web 2.0 e as redes sociais?
Iso foi o que debeu pensar unha das persoas que estaba presente durante a execución de Saddam Hussein. Ata onde chegaremos?

Aviso: Se sodes sensibles non o vexades.

Inventos xaponeses. Hucha Hi-Tech

2006-12-31T13:32:00.000+01:00

Iso que vedes na foto é unha hucha. De feito é unha hucha programable bautizada como Banco da Vida. Ten capacidade de almacenar ata 200 moedas de 500 yens. Na pantalla hai un homiño xapones que ó principio vive nunha caixa de zapatos que se pode converter nun apartamento de luxo, dependendo da cantidade de cartos que haxa dentro. Acaban de sair á venda no Xapón a 40 USD, pouco mais de 30€.
Non di como reacciona o homiño cando baleiras a hucha.

Vía Spluch

Reis de Norteamérica

2006-12-31T03:30:00.000+01:00

Non mo ides crer, pero isto foi casual. Non sei en que web (un fallo pola miña parte porque así non podo poñer o link) atopei a referencia de George Catlin, ó que por suposto non coñecía, que xa vos dixen que de arte non entendo e que o que fago é poñer aqui cousas que me chaman a atención.
Na miña última entrada falaba do fotógrafo Daniél Lainé e do seu periplo africano inmortalizando ós descendentes das grandes dinastías africanas. Pois ben, un século e medio antes, Catlin fixo o propio cos xefes das tribus das inmensas pradeiras norteamericanas. A diferencia, aparte da evidente latitude xeográfica, é que Catlin tardou o doble de tempo e como daquela non había cámaras de peto pois colleu un pincel e hala!

George Catlin, un avogado convertido en pintor, percorreu miles de kilómetros desde 1830 ata 1836 seguindo o rastro da expedición de Lewis e Clark. Catlin visitou 50 tribus da beira oeste do río Mississippi , desde o que hoxe é Dakota do Norte ata Oklahoma, estudiou o seu modo de vida e pintou retratos e paisaxes. O seu traballo de campo rematou coa publicación en diarios e cun conxunto de mais de cincocentas pinturas ó oleo. Catlin fíxose mais tarde showman, empresario e escritor.

Podedes ver a súa obra nesta web, que recolle os seus traballos presentes na colección permanente do Smithsonian American Art Museum.

Reis de África

2006-12-26T20:21:00.000+01:00

Unha magnífica serie de fotografías de reis africanos da man de Daniel Lainé. O da foto de arriba é OBA JOSEPH ADEKOLA OGUNOYE o Olowo de Owo.

Segundo conta a lenda, hai seiscentos anos Olowo, o rei, namorouse de Orensen, unha muller moi fermosa. Desafortunadamente para o rei, Orensen era unha deusa que non podía vivir cos mortais. Estáballe prohibido ver mulleres moendo especias, derramando auga ou tirando leña ó chan.
O rei estaba tan namorado que para casarse con ela, prometeulle que as súas outras esposas non farían estas cousas diante dela. Pero co paso do tempo as outras mulleres puxéronse celosas e empezaron a facer todo o que non debían facer diante da deusa, que botou unha maldición sobre todo o reino. A deusa prometeu que o pobo de Owo morrería de fame ou por enfermidades se o rei e os seus xefes non celebraban todos os anos unha cerimonia na súa honra. Os tambores deberían pedirlle perdón e cantarlle oracións, un deles debería mesmo ofrecerlle en sacrificio un home ou unha muller.
Esta cerimonia, Igogo, aínda existe hoxe, pero o sacrificio faise con cabras e ovellas.

A Daniel Lainé levoulle 3 anos (1988-1991) de esforzos e intensas xestións diplomáticas rematar este traballo. Nese período conseguíu fotografiar 70 soberanos, descendentes das grandes dinastías africanas.

Paga a pena ver a serie completa.

Para aquelas mentes retorcidas: Non, King Africa non aparece por ningures.

James Brown. R.I.P.

2006-12-25T13:08:00.000+01:00

Vai aquí unha entrada estilo Tampico, como homenaxe ó rei do Soul.

Peter Callesen. Arte de papel

2006-12-24T15:11:00.000+01:00

Botade, os que queirades ou podades, unha ollada ó traballo de Peter Callesen.

Da súa web:

Un tema común en moitos dos meus traballos é a reinterpretación dos contos infantís clásicos e tamén un interés xeral na memoria en conexión coa infancia. (...) Estas representacións alegres existen no territorio perdido da nenez, entre os soños e a realidade, e é no encontro ou na confrontación destas dúas condicións, nunha especie de encarnación utópica, onde estas pezas de arte cobran vida, frecuentemente dun xeito traxicómico.

Paracaídas... esta!

2006-12-24T14:14:00.000+01:00

Michael Holmes é un paracaidista de 25 anos que leva saltando desde ós 18. O pasado 12 de decembro durante un salto rutinario en Nova Zelanda (vaia rutinas teñen algúns) a 3700 metros de altura o seu paracaidas fallou. Segundo relatou o pai de Michael, o paracaídas principal liouse de tal xeito que fixo imposible a apertura do paracaídas de reserva, así é que o pobre Michael caeu a plomo a unha velocidade de mais de 160 kph, nunha silveira!!! Pois ben, lonxe de defenestrarse, que sería o lóxico, Michael só rompeu un nocello e ten un pulmón perforado (non sei se polas silvas). Iso si, para rescatalo fixo falta unha brigada e bombeiros que tivo que abrir un camiño entre as silveiras.

Vía Spluch
Link & Link

Hai tamén outras formas de voar.

Vertixe

2006-12-18T12:17:00.000+01:00

Dous sitios ós que nunca irei debido ó meu problemiña coas alturas.
Para empezar, o sobradamente coñecido Cañón do Colorado. Parece que o vindeiro mes de marzo abrirase ó público un novo mirador. Sobresae 21 metros da parede do cañón aunha altura de 1220 metros sobre o Río Colorado. A estructura é de aceiro e as paredes e o chan son de vidro, de tal xeito que se poderá ver o río somentes mirando para abaixo... mi madriña, que medo! Os nativos americanos que o construen esperan que o turismo faga despegar a economía local, pero algúns temen que a parede porosa do cañón non resista o sistema de ancraxe e o mirador acabe ó nivel do río.

O outro destino imposible para min está situado na provincia china de Shanxi. Trátase do Monte Huashan, unha das cinco montañas sagradas da china. Cada Montaña representa un punto cardinal, sendo a quinta o centro. O Monte Huashan, como as outras catro montañas, é lugar de peregrinaxe.

Non sei o éxito que terán nos seus "xacobeos", pero comigo que non conten, que para chegar arriba hainas que pasar canutas.

One World

2006-12-15T02:05:00.000+01:00

Hai certas iniciativas individuais na rede que deixan ver o poder que pode chegar a acadar. Falo agora dunha delas, que non é a primeira nen a última, pero que me chama a atención polo sinxela e polo orixinal. MadV é un usuario de Youtube que propón no seu último vídeo que escribamos unha mensaxe na palma da man, o gravemos e o subamos. El da o primeiro paso amosando un "One World". No momento de escribir esta entrada, o seu vídeo, subido o día 4 de decembro, pasa do medio millón de visionados, ten máis de 2200 respostas e cerca dos 3500 comentarios.

Aquí a proposta de MadV

Aquí o meu graniño de area

Veña, animádevos!!

Todos en Santiago

2006-12-12T16:05:00.000+01:00

Ás veces, gracias á rede podemos estar onde nos gustaría.

Hai cousas peores que o terrorismo

2006-12-12T05:00:00.000+01:00

Creo que isto é o máis explosivo que vin en internet en moito tempo. Podería dicir moitas cousas, pero quedo sen palabras.

Via Alt1040

Scary Mary

2006-12-11T18:24:00.000+01:00

Poño aquí un dos máis altos expoñentes, ó meu entender, do chamado trailer re-cut ou remix, que ven sendo como o seu propio nome indica unha reinterpretación dos trailers das películas. Dase un de conta que se pode cambiar o significado das imaxes, e por descontado de calquera outro medio de expresión ou de comunicación, dun xeito tan sinxelo que pode chegar a ser peocupante.

Hai máis exemplos:

Temos un compás no nariz

2006-12-01T13:51:00.000+01:00

Segundo o antropólogo da Universidade de Sydney, Stephen Juan, científicos do Instituto de Tecnoloxía de California (CALTECH) descubriron hai uns anos que os seres humanos posuimos cristais de magnetita no oso etmoide, situado entre os ollos, xusto detrás do nariz.
A Magnetita é un mineral magnético que tamén teñen as pombas mensaxeiras, os salmóns, os golfiños, as abellas, os morcegos e mesmo algunhas bacterias.
Parece que a magnetita axuda na orientación aos animais e asiste ás especies migratorias nos periodos de migración permitíndolles orientarse polos campos magnéticos da Terra. Sen embargo os científicos non están seguros de cómo funciona.
En calquera caso, no que respecta aos seres humanos e de acordo con algúns expertos, a magnetita fai que o oso etmoide sexa sensible ó campo magnético da terra e axuda no sentido da orientación.
Algúns mesmo suxiren que este "compás" foi de moita axuda na evolución humana xa que fixo mais doada a emigración e a caza.

Por outra banda, o tamén antropólogo, Kambiz Kamrani, o home que está detrás de anthropology.net, achácalle algunhas carencias á información de Stepehen Juan, como non dicir onde foi publicado o estudio. Kamrani pregúntase tamén se a presenza de magnetita apoia a teoría da procedencia africana da especie humana mais que a da orixe multirrexional. Tamén se pregunta se alguén fixo comparativas con outros primates, para saber se estes tamén a teñen e manidfesta a súa hipótese de que non, porque ningún primate migrou tanto como humanos.

Vía Neatorama.

David Shrigley. Fotos que fan pensar.

2006-11-30T01:16:00.000+01:00

Recomendo unha ollada ás fotografías de David Shrigley. Teñen un non sei que moi interesante. A ver se me di alguén o que é, que eu non sei poñelo con palabras, só sei que me deixan como reflexionando, algo que un becerro coma min non fai con moita frecuencia.

Amor animal

2006-11-29T22:22:00.000+01:00

Home precisa de ciruxía despois de ter sexo con porco espiño

Un serbio precisou de ciruxía de urxencia despois de manter relacións sexuais cun porco espiño, tal e como lle prescribira un curandeiro.

Zoran Nikolovic, de 35 anos, natural de Belgrado, afirma que o curandeiro lle asegurou que esa terapia sandaría a súa exaculaión precoz; pero rematou nun quirófano despois de que o as espiñas do animal lle deixaran o pene gravememte lacerado.

Un voceiro do hospital dixo: "O animal está aparentemente ileso e o paciente saíu moito peor parado do encontro. Apañámonos para reparar o dano do seu pene.

Via Ananova. Traducido á miña bola.

Xa di o chiste que os porco espiños fan o amor con moito coidado. O que é non ter cultura xeral.

Artistas dixitais: Peter Fendrik

2006-11-29T03:04:00.000+01:00

Velaí vai outro artista que quero compartir convosco. Trátase de Peter Fendrik, un húngaro que se dedica á animación en 3D de xogos e películas en Digic Pictures onde é director de arte, e que como hobbie modela personaxes en 3D. Os dous de arriba pertencen á serie da familia Bird. Os membros da familia teñen todos certo aire aristocrático e como indica o seu apelido gardan semellanzas con diferentes aves.

Debuxos animados

2006-11-28T12:54:00.000+01:00

Hai xente que ten tempo libre de sobra.

Xa está ben!

2006-11-27T17:27:00.000+01:00

Estou farto de ver cousas deste tipo na rede. A ver se paramos!!!

A todo gas

2006-11-26T12:25:00.000+01:00

Os xaponeses xa non saben que inventar, agora unha moto con patas. Non pincharán as rodas, pero seguro que rompen o peroné.
Vía JP-Geek.

Artistas dixitais: Ray Caesar

2006-11-25T00:23:00.000+01:00

Teño que empezar dicindo que eu non entendo de arte. Pero como a todo o mundo, hai cousas que me chegan. Estaba onte mirando cousas en 3D cando vin o traballo de Ray Caesar. Xa vira algúnha das súas obras e xa me chamara a atención, pero quero aproveitar para compartilo cos catro gatos que poidan pasarse por aquí. Caesar traballa con software 3D para crear ás súas obras. Modela as figuras e proba posturas ata chegar ó resultado que busca. Na súa páxina explica o seu proceso creativo e ademais dalgunhas mostras da súa obra debo salientar o delirante apartado da biografía no que, entre outras cousas, afirma que naceu can.
Ray Caesar é dono dun universo moi particular que expresa con imaxes certamente inquedantes, mesturando rostros de boneca de porcelá con insectos xigantes ou vísceras humanas. Seguramente haxa moitos criterios para definir a alguén como artista, pero creo que o feito de ver unha obra e saber inmediatamente a quen pertence é un criterio tan válido como outro calquera. Con Ray Caesar pasa.

O gusto nas orellas

2006-11-24T22:34:00.000+01:00

A sinestesia é a mestura de impresións de sentidos diferentes. Os sinestéticos poden ver letras, números ou notas musicais como cores. Unha A maiúscula pode ser vermello, a suma de 5 máis dous pode ser igual a verde ou B.B. King toca o amarelo.

Pero hai casos máis raros. Segundo Julia Simner, neuróloga da Universidade de Edimburgo, uns poucos "saborean" as palabras cando as oen. No seu estudio O sabor das palabras na punta da lingua, publicado na revista Nature, a doutora Simner informa que só atopou dez persoas con esta peculiaridade en Europa e Estados Unidos.

Esta condición pode parecer envexable, pero o certo é que pode chegar a ser ben desagradable. Un dos individuos odia conducir porque as sinais de tráfico énchenlle a boca de sabor a xeado de pistacho con cera de orella.
Pero a doutora Simner aínda ten que atopar un patrón. Por exemplo, un dos individuos saborea carne picada cando oe a palabra "mince" (picar), pero tamén cando escoita palabras que riman como "prince" (príncipe). A outro sen embargo venlle gusto a atún cando escoita "castañolas". A outros só lles pasa cos nomes propios, se Xoan é panadeiro pois saberá a pan, se Guillermo vende verduras pois saberá a pataca.

É curioso que toda esta xente non sabe expliar por qué. Os sabores simplemente aparecen.

Vía NY Times, extractado e traducido á miña bola

Eu pregúntome a que sabe un xeado de pistacho con cera de orella.

Na busca da perfección

2006-11-17T15:34:00.000+01:00

Pregunta Nhusko no seu Cabodomundo onde están os límites da beleza. Cando atopo cousas como esta respondería que depende de canto movamos os marcos.

Os pergamiños do Mar Morto e a mala hixiene dos Esenios

2006-11-16T21:27:00.000+01:00

Arqueólogos israelies seguiron indicacións especificadas nos Manuscritos do Mar Morto e descubriron os antigos wáteres dos Esenios (un dos dous grupos ós que se lles atribue a autoría dos pergamiños).

Alí descubriron que os rituais hixiénicos dos Esenios, que soterraban os seus excrementos, causáronlles devastadoras infeccións intestinais. Segundo os pergamiños, as letrinas estaban situadas ó redor dun Kilómetro ó noroeste do asentamento. Os arqueólogos tomaron mostras no terreo e atoparon diferentes restos de parásitos intestinais, que non existían noutros puntos cercanos. Se deixaran os excrementos na superficie, como fan os beduinos, os parásitos morrerían rápidamente pola luz do sol. Soterrados, podían resistir un ano ou mais, infectando a calquera que camiñara pola zona.

"O cemiterio de Qumran é o grupo máis insalubre que estudiei nunca,” manifestou Joe Zias, arqueólogo da Universidade Hebrea de Xerusalem. “Menos do 6% dos homes soterrados alí sobrepasaron os 40 anos. Cemiterios do mesmo período excavados en Xericó amosan que a metade dos homes pasaban desa idade”.

Via Boing-boing, extractado e traducido á miña bola.

Desde logo, frikis houbo sempre... Mesmo os que apuntan nun papel a situación do WC do poblado, para que o atopen tropecentos anos despois e cheguen á conclusión de que o teu clan era o dos "cochinotes". Se o descubren os do Tomate co gusto que teñen pola necrofilia...

O gato de Verdaguer

2006-11-16T18:26:00.000+01:00

Despois de Silvestre, Garfield e o Gato con Botas, descubro a este michiño que nada ten que ver cos que pinta Nhusko. Pregúntome que pasaría se emitiran algo como esto na TV de aquí. O gato de Verdaguer é especialista en chistes machistas e racistas. Hai un montón de vídeos do gato en Youtube se queredes velos, só hai que poñer "gato de Verdaguer" no campo de busca.

Un pouco de vellumio

2006-10-18T23:59:00.000+02:00

Seguindo un tutorial de Photoshoplab que recibín vía Photojojo, conseguin nunha hora, que ó meu alter-ego lle pasaran uns 35 anos por riba. Non sei se se axustará á realidade, pero sei de certo que el non ten presa ningunha por averigualo.

Be water, my friend.

2006-10-17T17:53:00.000+02:00

Agora que está tan de actualidade o gran Bruce Lee, vou e atopo isto buscando no Youtube.

Pensei que escachaba coa risa. Que queredes, teño un sentido do humor bastante elemental.

Capicci?

2006-10-12T21:44:00.000+02:00

Pois non se pode dicir que a xente que fabrica este coxín non lle bote imaxinación. Se pensades que é un regalo apropiado, podédelo mercar en kropserkel. Polo que puiden entender pódedelo pedir con recheo ($70 + $65 de gastos de envio) ou sen el ($60 + $35 de gastos de envio). Eu atopeino vía Monkeyzen.

O canal de Panamá

2006-09-21T23:31:00.000+02:00

Xa sei que é unha obra que ten un montón de anos, pero non deixa de impresionarme. Non só pola súa magnitude. Non sei os cartos que lles custa ós barcos pasar por aquí, pero seguro que sae rentable de todas todas, tremenda volta a que aforran!

Máis música!

2006-07-22T15:23:00.000+02:00

Outro experimento musical, esta vez en imaxes reais. Xa non sei se hai exceso de talento ou é que a xente ten demasiado tempo libre.

3D + Música: Traballo perfecto.

2006-07-22T15:07:00.000+02:00

Esta animación 3D é unha auténtica mostra de talento. Hai xente que curra dun xeito flipante.

Manamaná

2006-06-22T16:51:00.000+02:00

Isto é parte sustancial na miña formación como persona humana... e supoño que na de moitos da miña xeración.

Batman: Sen saída

2006-06-06T13:45:00.000+02:00

Esta é unha curtametraxe de Sandy Collora, responsable da creación de criaturas e efectos especiais en películas como Men in Black, The Abyss ou Desafío total. A súa web: www.collorastudios.com

Saca o morto que levas dentro

2006-06-06T10:59:00.000+02:00

Jeff VanderMeer está a facer un "casting" fotográfico para unha curtametraxe titulada Shriek baseada nunha novela súa do mesmo nome.

Jeff esta pedindo fotos de xente en pose de cadaver para as secuencias de guerra que contén a peli. Quere fotos da cabeza, preferiblemente non por debaixo do peito. As fotos non deben ser moi pesadas, xa que só se trata dunha preselección. Se o teu careto é escollido pediranche unha copia en alta calidade (se a tes).

Se queredes participar neste experimento, tedes que postear a foto neste foro. Pa ra facelo debedes incluir o seguinte no post: /image{Text description}
O de text description podédelo deixar así. O enviar o post sairá unha ventaniña para subir a foto.

Parece que Jeff ten intención de publicar as fotos no seu blog, sexan ou non escollidas para a curta.

Os que teñan a sorte de ser escollidos, recibirán unha copia en DVD da peli e sairán nos créditos. A peli tamén se colgará en internet baixo licencia Creative Commons.

Como comprenderedes eu con este careto non vou participar... é unha curta bélica, non de terror.

Choven extraterrestres?

2006-06-03T16:41:00.000+02:00

En xuño de 2001 e durante os dous meses seguintes un estraño fenómeno ocorreu no sur da India, mais precisamente na zona de Kerala. Os habitantes desta rexión asistiron durante este periodo á caida de chuvia vermella.

Pois ben, cinco anos despois, o científico Godfrey Louis da Universidade Mahatma Ghandi ven de publicar un informe no "Astrophysics and Space Science" no que formula a hipótese de que as mostras (auga recollida das chuvias vermellas de Kerala) conteñen microbios do espacio exterior.

Louis aillou as partículas vermellas e os seus experimentos suxiren que ainda que estas partículas carecen de ADN, son capaces de reproducirse satisfactoriamente mesmo en condicións moi desfavorables. Cómo explicar isto?. Ben, Louis especula coa posibilidade de que sexan bacterias extraterrestres adaptadas ás duras condicións do espacio exterior que nalgún momento se "montaron" nun meteorito ou cometa que mais tarde estoupou na capa superior da atmósfera e se mesturou con nubes de chuvia sobre a India.

De confirmarse esta teoría, as partículas vermellas serían a primeira evidencia de vida extraterrestre e poderías aporatar novas pistas sobre a orixe da vida no noso planeta.

O inverno pasado Louis enviou mostras ós seus colegas da Universidade de Cardiff en Gales, que están intentando reproducir os experimentos e que esperan facer públicos os primeiros resultados a finais deste ano.

Por suposto existen outras explicacións mais mundanas ó respecto: algas, fungos, area do deserto, mesmo células de sangue de morcego; esta última hipótese sustentada na posibilidade de que un meteorito se estrelara contra unha bandada (dise así?) destes animais.

Louis e os seus colegas non admiten estas posibilidades baseandose na carencia de ADN das partículas recollidas e na súa capacidade de reproducirse.

Todo isto ten que ver cunha hipótese chamada Panspermia que sostén que as sementes da vida están espalladas polo universo e que a vida no noso planeta se debe á chegada destas sementes.

Se queredes mais información facede clic aquí e aquí.

O "Haka" dos All Blacks

2006-06-03T01:18:00.000+02:00

Aínda que non son aficionado ó rugby sempre me impresionou a súa danza de guerra antes do comezo de cada partido.

CC Hits. Escoita e baixa música con licencia Creative Commons

2006-06-02T22:04:00.000+02:00

Vía Boing Boing acabo de coñecer esta web, onde se pode escoitar e baixar música con licencia Creative Commons. Ben, non só se pode escoitar e baixar, tamén é posible comentar, votar, compatir, facer listas de cancións... CCHits.

Para non Iniciados (coma min):

Explicación das licencias Creative Commons.
Unha licencia Creative Commons non quere dicir que non haxa copyright. Estas licencias dan algúns dereitos a terceiras persoas baixo certas condicións.
Hai catro condicións que combinadas dan lugar ós seis tipos de licencia Creative Commons:

Recoñecemento (Attribution): O material creado por un artista pode ser distribuido, copiado e exhibido por terceiras persoas se se amosa nos créditos.

Non Comercial (Non commercial): O material orixinal e mais os traballos derivados poden ser distribuidos, copiados e exhibidos mentres o seu uso non sexa comercial.

Sen Obra Derivada (No Derivate Works): O material creado por un artista pode ser distribuido, copiado e exhibido pero non se pode utilizar para crear un traballo derivado do orixinal.

Compartir Igual (Share alike): O material creado por un artista pode ser modificado e distribuido pero baixo a mesma licencia que o material orixinal.

Con estas catro condicións combinadas pódense xerar as seis licencias que se poden escoller:

Recoñecemento: O material creado por un artista pode ser distribuido, copiado e exhibido por terceiros se se amosa nos créditos.

Recoñecemento - Sen obra derivada: O material creado por un artista pode ser distribuido, copiado e exhibido por terceiros se se amosa nos créditos. Non se poden realizar obras derivadas.

Recoñecemento - Sen obra derivada - Non comercial: O material creado por un artista pode ser distribuido, copiado e exhibido por terceiros se se amosa nos créditos. Non se pode obter ningún beneficio comercial. Non se poden realizar obras derivadas.

Recoñecemento - Non comercial: O material creado por un artista pode ser distribuido, copiado e exhibido por terceiros se se amosa nos créditos. Non se pode obter ningún beneficio comercial.

Recoñecemento - Non comercial - Compartir igual: O material creado por un artista pode ser distribuido, copiado e exhibido por terceiros se se amosa nos créditos. Non se pode obter ningún beneficio comercial e as obras derivadas teñen que estar baixo os mesmos termos de licencia que o traballo orixinal.

Recoñecemento - Compartir igual: O material creado por un artista pode ser distribuido, copiado e exhibido por terceiros se se amosa nos créditos. As obras derivadas teñen que estar baixo os mesmos termos de licencia que o traballo orixinal.

Mais inforamción aquí.

Nirvana versión ukelele

2006-05-29T14:45:00.000+02:00

Coñecía unha versión a capella dos Flying Pickets, pero esta é nova para min:

Construen un barco de guerra con restos do World Trade Center

2006-05-29T12:42:00.000+02:00

En realidade a nova non tería nada de particular, mesmo sería positiva polo que de reciclaxe ten, se non fora pola carga simbólica do asunto.

En Nova Orleans, empezamos ben, están a construir un buque anfibio co que quedou do World Trade Center despois do 11-S nun asteleiro que quedou arrasado polo Katrina. Sen embargo, o barco semi construido ficou intacto.

O barco ten capacidade para transportar 700 marines a case calquera costa sen necesidade de porto. Unha vez en terra xa sabemos do que son capaces estes orangutáns.

Non sei se usar os restos dunha catástrofe para fabricar outras catástrofes en potencia é a mellor maneira de facer reciclaxe.

O nome do barco: USS New York. Estes yankis...

Vía Times On Line

Dúas maneiras diferentes de facer arte

2006-05-23T18:46:00.000+02:00

Xente que fai cousas fermosas:

Impresionante non?

O audio deste segundo é un pouco desquiciante, pero creo que paga a pena igual.

Unha de fotos

2006-05-20T11:08:00.000+02:00

Vía Photojojo chégame a nova dun proxecto fotográfico colaborativo. Kollabor8, onde se transforman imaxes nun sistema de cadea. É como o xogo do teléfono pero con imaxes. Alguén envía unha imaxe, outro a transforma, outro a volve transformar...

Para ós que gustamos de fedellar nas fotos.

Web 2.0. Algúns sitios interesantes.

2006-05-13T12:27:00.000+02:00

Vou poñer aquí algunhas ligazóns a sitios que me parecen interesantes da chamada web 2.0, a evolución da web cara ás redes sociais. Hai unha porrada de websites que reunen as características necesarias para etiquelalas deste xeito. Eu simplemente vou poñer algúns dos que me parecen orixinais e útiles.

Un novo concepto de páxina de inicio. Totalmente personalizable, con posibilidade de engadir os teus feeds RSS preferidos, o tempo, "post it" e outros contidos. Existen servicios parecidos ofrecidos por Yahoo, Google e Windows Live, entre outros.

Isto é como ter Word en Internet. Recentemente adquirido por Google. Hai tamén outras webs similares que ofrecen edición de textos como Zoho writer e Ajaxwrite. Tamen as hai de follas de cálculo tipo Excel. Thinkfree, por exemplo aúna edición de textos, folla de cálculo e presentacións tipo Powerpoint, ademais permite compatir os documentos con outros. Writeboard é outra opción interesante.

Publicación de libros, CDs, imaxes...

Comunidade musical. Un "plugin" no teu reproductor de audio envía datos da música que escoitas e vai engadindoche "veciños" por afinidade musical. Ten ademais outros servicios, como unha radio online, onde podes escoller o tipo de música que queres escoitar. Por suposto tamén hai outros servicios parecidos, como Pandora.

O teu "escritorio" na web. Dispón de procesador de textos, calculadora, axenda e mesmo xogos. Podes almacenar arquivos e tamén hai unha papeleira de reciclaxe.

Para editar imaxes online. Podes cambiar tamaños, recortar, rotar... Se non sabes andar no Photoshop, ou tes problemas para mandar fotos por e-mail porque son moi pesadas, esta é unha boa solución. Tamén hai webs similares como Dosize.

Un completísimo calendario cun montón de funcionalidades. Pode importar os teus contactos, podes ter unha versión pública e outra privada...

Isto é como ter a túa propia canle de televisión. A túa páxina de videos na rede. Similar: Democracy

Para os que gustades dos sudoku. Un novo cada día. Con posibilidade de comentarios e de clasificalos segundo a dificultade.

Comercio electrónico. Para vender os teus productos e mesmo crealos.

Para manter reunións on-line. Pódense compartir presentacións, documentos... Outras similares: Webex.com, infinticonferencing.com, livemeeting.com

Se tedes un blog e sodes bloggers mais serios ca min, preocupados polos vosos contidos e por posibles plaxios, creo que ista é unha boa ferramenta. Da súa web: "Web 2.0 + Copyright = Copyright 2.0"

Relacionado co anterior. É un buscador de copias do contido. Insírese a URL dun blog ou website e copyscape busca copias do contido.

Un xestor de "cousas por facer" organizadas por prioridade. Tamén hai un montón de websites similares: rememberthemilk.com, www.tadalist.com e www.myticklerfile.com son algúns exemplos.

Moi boa para todos os que compartides piso, por exemplo. Xestión de gastos compartidos.

Para todos ós que nos piden que levemos mostras do noso traballo ás entrevistas de emprego. Portfolio on line.

Ideal para deseñadores web. Formularios a medida. Similares: wufoo, Jotform

Moi parecido a iTunes, pero open-source, construido sobre a plataforma Firefox, admite extensións creadas polos usuarios.

Crea listas dos DVDs que tes e queres cambiar. Crea listas dos DVDs que queres ter. Pois iso, unha web de trueque de DVDs.

Unha web para crear e enviar facturas e recibos, con seguimento de pagamentos incluido.

Unha ferramenta moi interesante se sodes profesores ou tedes coñecementos avanzados en calquera materia. Para crear cursos on line.

Unha comunidade de traducción de blogs via feeds RSS.

Para facer seguimento de proxectos, ideas, propósitos...

Isto vai de cartos. Préstamos de persoa a persoa. O seu lema: "A xente e mellor ca os bancos". Hai unha similar: Prosper

Isto é como a película "Cadea de favores". Ti fas algo por min, eu fago algo por alguén...

Para terminar, e porque a estas alturas xa vos daríades de conta de que o 99% destas webs están en inglés:

Aquí están marcados no mapa os lugares do mundo onde se están a levar a cabo proxectos Web 2.0.
Darédevos de conta de que por aquí nada de nada, coas honrosas excepcións por suposto de chuza! e blogalego, aínda que este último ten que mellorar en termos de accesibilidade, xa que segue a usar táboas no código HTML para os blogs. Ao mellor hai algunha mais, pero estas son as que eu coñezo por aquí.

Non fixen mención a sitios como youtube, blogger ou flickr, xa que considero (ó mellor é moito considerar) que están bastante extendidos e son coñecidos abondo. Aínda que se pode decir que estes sitios teñen cada vez máis competidores.

Esta é unha breve, por non dicir sesgada, visión do que é a web 2.0. Se despois de botarlles unha ollada a estas webs vos pica a curiosidade podedes atopar máis ligazóns aquí e aquí. Así teredes unha idea mais ampla.

Espero que polo menos algunhas destas webs vos sexan de utilidade.

A evolución do baile. De Elvis a Jay Z, segundo Judson Laipply

2006-05-11T02:12:00.000+02:00

Inclue "El baile de los pajaritos" e Macarena... nin rastro do Xirarei de Xil Ríos.

Por certo, non teño nin idea de quen é este Judson Laipply.

Robin Hoods alemáns rouban comida en restaurantes caros para dárllela ós pobres

2006-05-09T21:59:00.000+02:00

Unha banda de Robin Hoods anarquistas, vestidos con traxes de superheróes está sendo perseguida pola policía na cidade alemana de Hamburgo por roubar comida en restaurantes caros e "delicatessens", para despois dárllela ós pobres.

Parece que os membros da banda gustan de incluir o humor nas súas accións, baseadas na confusión que causa a súa presenza. Despois de facerse cun botín formado por filetes de búfalo de Kobe, champán e salmón afumado dunha tenda gourmet na exclusiva Elbastrasse, regaláronlle ó caixeiro un ramo de flores antes de fuxir.

Este último roubo forma parte dun patrón seguido durante os últimos meses, que suxire que actúan para salientar o que perciben como a "inherente desigualdade da sociedade alemana".

As autoridades non pensan o mesmo, cren que aínda que se queiran presentar como Robin Hoods, non deixan de ser ladróns.

Nunha acción anterior, estes superheróes, fuxiron dun supermercado de luxo cun carriño cheo de comida cara, incluidos bistecs de búfalo de Kobe, que anda nos 300€ por kilo e que polo visto sempre está na súa "lista da compra".

A policía aínda non fixo nin un só arresto, e o custe da investigación ascende xa a 30.000€. Esta céntrase nun grupo de anarquistas de Hamburgo chamado "Hamburg in Vain".

Extractado e traducido á miña bola de aquí

Vodas xaponesas con osiños no canto de arroz

2006-05-08T03:00:00.000+02:00

Parece que os xaponeses decidiron que o arroz hai que dedicalo exclusivamente a menestres culinarios. O último nas vodas é dispararlles ós noivos osiños de peluxo. Estes plantígrados (haille que sacar partido á cultura de encrucillado) van equipados con paracaidas, para garantir unha suave aterraxe. A min gustaríame meter na pistola esta a Mimosín, sen paracaidas por suposto; pero bueno, as miñas fobias non teñen cabida aquí. O que se me veu á cabeza cando vin esta foto foi isto:

Podedes ver a nova aquí. (En Inglés)

Problemas no sector da construcción

2006-05-07T23:55:00.000+02:00

Isto pasoumo o meu compañeiro Knox. Non coñezo a fonte orixinal, a el disque llo pasou a súa prima de Burgos... Se é que alguén se achega por aquí, por favor que deixe o seu comentario.

Powered by Castpost

Aeroporto de St. Maarten

2006-05-07T05:46:00.000+02:00

Co paso que levamos, seguro que acabamos vendo isto na praia de Carnota.

Para escachar coa risa

2006-05-07T05:20:00.000+02:00

Eu non podo evitalo, pártome de risa con isto. Está en inglés pero creo que calquera pode entender de que vai o lerio. É unha especie de improvisación entre dous equipos, mentres dous deles van inventando a historia, os outros dous interpretan os obxetos necesarios para o seu desenvolvemento.

Empezando

2006-05-07T04:40:00.000+02:00

Ben, despois dun intento fallido, empezo con outro blog. A ver o que me dura.